Ταξιδεύοντας στην Μόντεργιορντ – Στέλλεφορτ
Στέλλεφορτ – Το Ακλόνητο Φρούριο του Ρένοντιν
Γράφει ο Αλέξανδρος Λειβαδιώτης
Αφήνοντας πίσω μου το επιβλητικό Βάττενφορτ, συνέχισα νοτιοδυτικά προς το ξακουστό Στέλλεφορτ. Έπειτα από μιας ημέρας και κάτι δρόμου, ανάμεσα σε άγρια τοπία, βυθισμένα στην υγρασία της λίμνης Σιόν και στις μνήμες αιματηρών, αμέτρητων συμπλοκών, είδα τον σκούρο όγκο των διπλών, πανύψηλων τειχών να ξεπροβάλλει μέσα από την καταχνιά. Η λιτή, στιβαρή κατασκευή τους γέμισε την καρδιά μου με δέος, τονίζοντάς μου τον λόγο ύπαρξης του φρουρίου. Δεν ήταν εκεί για να αναδείξει τον πλούτο των ιδιοκτητών του. Ήταν εκεί για να υπενθυμίσει τους εχθρούς του πως η ιδέα μιας επεκτατικής εκστρατείας προς το Φάντερχαμν μόνο αίμα θα προσφέρει.
Πέρασα τη βαριά, ξύλινη πύλη, διασχίζοντας τη γέφυρα πάνω από τη βαθιά τάφρο, όπου άνδρες με μακριά ξύλα έσπαγαν τον πάγο, ο οποίος προσπαθούσε να κατακτήσει την θολή, υδάτινη επιφάνεια. Έγνεψα προς τους φρουρούς, μα εκείνοι με κοιτούσαν λες και μύριζαν πάνω μου την οσμή του Βάττενφορτ. Λες και ήξεραν από που ερχόμουν.
Το φρούριο δεν ήταν μεγάλο. Οι κάτοικοί του δύσκολα να έφθαναν τους χίλιους. Η παρουσία των οπλιτών, όμως, ήταν παραπάνω από αισθητή. Μόλις χανόμουν από το οπτικό πεδίο κάποιου φρουρού, έπεφτα πάνω σε κάποιον άλλον. Το έγκλημα εδώ πρέπει να είναι σχεδόν ανύπαρκτο.
Εκτός από τα λιτά τείχη, στην ίδια μοίρα, ίσως και χειρότερη, ήταν τα χτίσματα στο εσωτερικό. Δεν υπήρχαν χρώματα ή όμορφα αγάλματα. Μόνο ένας παλιός, χιλιοκουτσουλημένος, λίθινος άνδρας έστεκε περήφανος πάνω στο άλογό του στην κεντρική πλατεία. Κοίταξα την επιγραφή. “Καλφ Άξκαρ”. Δεν είχα ιδέα ποιος ήταν αυτός.
Ξαφνικά, πίσω μου, άκουσα γέλια και μουσική. Κάποιος είχε ανοίξει για να βγει την ξύλινη πόρτα του μεγάλου χτίσματος, δυτικά του αγάλματος. Πάνω από το κατώφλι υπήρχε μια κρεμαστή πινακίδα με το όνομα “Ο Μεθυσμένος Τρούτος”. Η μυρωδιά του ζεστού ζύθου και του καπνιστού ψαριού δεν μου άφησε περιθώριο να αναρωτηθώ ποιος είναι ο Τρούτος και σαν υπνωτισμένος εισήλθα στην ταβέρνα.
Το εσωτερικό ήταν μικρό. Πέντε μακριοί πάγκοι, ένα ορθογώνιο τζάκι στο κέντρο και μια ανοιχτή πόρτα που οδηγούσε στην κουζίνα. Έμποροι, ψαράδες, αγρότες και οπλίτες διέκοψαν για λίγο το φαγητό τους για να γυρίσουν να με κοιτάξουν με καχυποψία. Ακόμα κι ο μικροκαμωμένος άνδρας με το ξύλινο πόδι σταμάτησε να παίζει μουσική με το ούτι του για να πιει από την κεράτινη κούπα του. Έγνεψα και πάλι, χωρίς να περιμένω ανταπόκριση, και κάθισα στην άκρη ενός πάγκου. Για καλή μου τύχη, οι ομιλίες και η μουσική επέστρεψαν, αφήνοντας να επιστρέψει στο κανονικό κι ο ρυθμός της καρδιάς μου.
«Καλώς ήρθες, ξένε, στο καπηλειό μου. Τι να σου προσφέρω;»
Σήκωσα το βλέμμα μου κι ένιωσα τον αέρα των πνευμόνων μου να χάνεται. Ένας πανύψηλος, γεροδεμένος άνδρας έστεκε από πάνω μου, ευτυχώς χαμογελώντας. Τα ξανθά του, μακριά μαλλιά ήταν μαζεμένα σε έναν πρόχειρο κότσο στην κορυφή του κεφαλιού του, ενώ τα αχτένιστα μούσια του κάλυπταν την λαδωμένη, λευκή ποδιά του, σχεδόν μέχρι την δερμάτινη ζώνη του.
«Θα ήθελα λίγη μπίρα» κατάφερα να ψελλίσω.
«Επειδή δεν φαίνεσαι από εδώ» αποκρίθηκε σηκώνοντας το ένα του φρύδι, «θα πρότεινα να δοκιμάσεις και τον καπνιστό, μεθυσμένο τρούτο». Πήγα να μιλήσω, μα φάνηκε σα να διάβασε την απορία στο βλέμμα μου. «Είναι ψάρι της λίμνης, καπνιστό και μαγειρεμένο σε μπίρα. Το καλύτερο πιάτο μας». Ολοκλήρωσε τη φράση του, βάζοντας τα χοντροκομμένα χέρια του στη μέση και γεμίζοντας το πρόσωπό του με ένα πλατύ χαμόγελο περηφάνιας.
Κούνησα καταφατικά το κεφάλι και μέσα σε λίγες στιγμές ακούμπησε μπροστά μου μία κεράτινη κούπα, με αχνιστή, κοκκινωπή μπίρα, και ένα βαθύ, ξύλινο πιάτο με έναν παχύρευστο ζωμό. Ανάμεσα στα γογγύλια και στα καρότα που επέπλεαν, διέκρινα και ένα μεγάλο, φιλεταρισμένο κομμάτι ψαριού. Δεν ξέρω αν ήταν το κρύο και η κούραση του ταξιδιού, μα μου φάνηκε σαν την πιο νόστιμη ψαρόσουπα που είχα δοκιμάσει.
Φώναξα τον κάπελα να μου ετοιμάσει μία ακόμα μερίδα, και μόλις του είπα την άποψή μου για το φαγητό του, έλαμψε ολόκληρος. Μου έφερε την παραγγελία μου και κάθισε μαζί μου. Τον έλεγαν Λόργκαρ Κνάντιρ και γρήγορα κατάλαβα πως τρελαινόταν για την ιστορία του τόπου του. Μάλλον ήταν ο μόνος εδώ μέσα που δεν βαριόταν να μιλάει για το παρελθόν.
«Είδα τα διπλά τείχη έξω και μου φάνηκε σύγχρονη η αρχιτεκτονική τους» του είπα, ξύνοντας το κουτάλι μου στον πάτο του ξύλινου πιάτου.
«Κόβει το μάτι σου, ξένε» απάντησε ο Λόργκαρ, γέρνοντας το κεφάλι. «Βλέπεις στην αρχή, το 416 μ.Ε., ήταν ένα ξύλινο οχυρό. Το έφτιαξε ο Χάλβαρ Χόλμνταλ, άρχοντας μιας εύπορης φατρίας. Βλέποντας την πολεμική μανία του Δράκοντα Ότριγκ Βόλχουντ ενάντια στο Ρένοντιν θέλησε να προστατέψει τον οικισμό του. Στέλλεφορτ το βάφτισε. Στέλλε στην αρχαία διάλεκτο του Φάντερχαμν σημαίνει στέκομαι ακλόνητος… ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων».
«Εγώ νόμιζα πως η φατρία των Κράντφορ το κατασκεύασε» ρώτησα, θυμούμενος τους ατελείωτους τόμους που διάβασα στη βιβλιοθήκη της Ντράκεσταντ.
«Το 514 μ.Ε. πέρασε στους Κράντφορ, όταν ο Φάλντορ Χόλμνταλ στο νεκροκρέβατο του το παραχώρησε στον άρχοντα Ρόλντερ Κράντφορ. Δεν είχε διαδόχους. Πέθαναν όλοι νέοι…» Ήπιε μια γενναία γουλιά από τη δική του κούπα και σκούπισε το μουστάκι του με το μανίκι. «Η πιο ένδοξη στιγμή της φατρίας των Κράντφορ ήρθε το 544 μ.Ε., στα χρόνια του Δράκοντα Φίανορ VII Ρέντμουρν. Ο άρχοντας Τόργκεϊρ Κράντφορ κράτησε το κάστρο απέναντι σε μια μεγάλη εισβολή του Ρένοντιν υπό τον στρατηγό Κόρβιν Βάρλεν, που κατέβηκε από τα περάσματα των βουνών Κόρμπεργκ, θέλοντας να πάρει υπό τον έλεγχο ολόκληρη τη λίμνη Σιόν. Ο Τόργκεϊρ, με ελάχιστους πολεμιστές και αποκομμένος από ενισχύσεις, εκμεταλλεύτηκε την πυκνή ομίχλη. Παρέσυρε την εμπροσθοφυλακή του Ρένοντιν στα βαλτώδη εδάφη κάτω από τα τείχη και χτύπησε τη νύχτα, καίγοντας πολιορκητικές μηχανές και εφόδια. Ο Βάρλεν έπεσε νεκρός στο χάος και οι οπλίτες του το έβαλαν στα πόδια».
«Ηρωική φατρία οι Κράντφορ» είπα, κόβοντας λίγο ψωμί για να καθαρίσω και τα τελευταία υπολείμματα της πεντανόστιμης σούπας.
«Όχι ακριβώς…» χαμογέλασε πικρά ο Λόργκαρ. «Το 784 μ.Ε., άνδρες της αρχαίας φατρίας των Βάλντκρον μπήκαν τη νύχτα στο φρούριο κι άνοιξαν τις πύλες, θέλοντας να κατακτήσουν το Στέλλεφορτ. Ο τότε άρχοντας, όμως, ο Σίγκβαλντ Κράντφορ, κατάφερε να ανασυντάξει τους οπλίτες του μέσα στον χαμό και πολεμώντας με απίστευτο ηρωισμό στην αυλή και στις επάλξεις, όχι μόνο σταμάτησε την επίθεση, αλλά έπιασε αιχμάλωτο τον στρατηγό τους, που ήταν ο γιος του άρχοντας των Βάλντκρον. Δεν τελείωσα την εξιστόρηση» αποκρίθηκε, διαβάζοντας άλλη μια φορά την απορία στο βλέμμα μου. «Ζήτησε να έρθουν ως καλεσμένοι του όλα τα μέλη της φατρίας των Βάλντκρον για να τους παραδώσει τον διάδοχο και για να λύσουν μια για πάντα τις διαφορές τους». Ξεφύσησε σαν πικρό γέλιο, καθώς γέμιζε τις κούπες μας. «Τους μάζεψε στην κεντρική αίθουσα και τους έσφαξε όλους, σβήνοντας για πάντα το όνομα Βάλντκρον».
Κατάπια με δυσκολία την μπίρα που μόλις είχα βάλει στο στόμα μου. Για λίγο μείναμε και οι δύο σιωπηλοί, ώσπου θέλησα να τον κάνω να συνεχίσει. «Κι ο καβαλάρης έξω στην πλατεία;»
«Α, ο Καλφ Άξκαρ» είπε, επιστρέφοντας το χαμόγελο στα χείλη του. «Το 1992 μ.Ε., αν θυμάμαι καλά, ο ίδιος ο Δράκοντας Χεγκρ Γκουίβερ τού χρωστούσε ένα υπέρογκο δάνειο. Έτσι αποφάσισε να τον κάνει άρχοντα του Στέλλεφορτ. Και οι Κράντγφορ; Πλήρωσαν για τα εγκλήματα του παρελθόντος τους, σχεδόν με το ίδιο νόμισμα. Εκείνη την εποχή μάστιζε το Φάντερχαμν ένας θρησκευτικός εμφύλιος. Κι ο Δράκοντας απλά τους κατηγόρησε ότι λατρεύουν τον Ίλουρ. Μέσα σε μία νύχτα, η φατρία των Κράντφορ διαλύθηκε».
«Και τα διπλά τείχη που είδα σήμερα;» ρώτησα, αφήνοντας ένα ελαφρύ ρέψιμο.
«Έργο του Γκάρντελ Άξκαρ, το 2452 μ.Ε.» είπε ο Λόργκαρ, μαζεύοντας τα άδεια πιάτα και ποτήρια. «Άντεξε μια πολιορκία έξι φεγγαριών από μια σύμπραξη αντίπαλων φατριών και μισθοφόρων του Ρένοντιν. Κι όχι μόνο άντεξε, αλλά διέλυσε το μεγαλύτερο μέρος του στρατού. Με τα λάφυρα και τον πλούτο των Άξκαρ ανακατασκεύασε ριζικά τις οχυρώσεις με διπλά, πανύψηλα πέτρινα τείχη και βαθιές τάφρους. Κι από τότε, όπως βλέπεις, το φρούριο στέκει ακλόνητο, όπως το όνομά του».
Με το κεφάλι μου ζαλισμένο από τον ζύθο και τις πολλές πληροφορίες, τον ευχαρίστησα και τον άφησα να επιστρέψει στην κουζίνα του. Έβγαλα τον χάρτι και πίνοντας άλλη μια μεγάλη γουλιά μπίρας, άρχισα να σχεδιάζω την διαδρομή μου για την επόμενη στάση. Αύριο με την αυγή, θα άφηνα πίσω μου το φημισμένο Στέλλεφορτ (Λ15)…

Σε ευχαριστώ ταξιδευτή που με συντρόφευσες σε αυτή τη μαγική περιπλάνηση. Καλή συνέχεια στις περιπέτειές σου, μέχρι να ξανασυναντηθούμε…
Αν θες να ταξιδέψεις κι εσύ στην πανέμορφη Χώρα του ποταμού Έαρμαρκ, τον κόσμο του συγγραφέα Αλέξανδρου Λειβαδιώτη, προμηθεύσου ένα από τα βιβλία/εισητήρια και ξεκίνα τις περιπλανήσεις σου.
No Comments
Sorry, the comment form is closed at this time.